KASZUBY – KASZËBË

Widok na Pojezierze Kartuskie z wieży widokowej na Wieżycy

Kilka ostatnich dni spędziłem na Pojezierzu Kartuskim, zamieszkanym głównie przez Kaszubów. Powszechniejsza jest inna nazwa tego regionu: Pojezierze Kaszubskie, ale z racji tego, że Kaszubi zamieszkują także sąsiednie mezoregiony, poprawniejsza jest ta pierwsza. Do tej pory nie zdawałem sobie sprawy, z tego, że jest to kraina najwyżej położona ze wszystkich pojezierzy pomorskich, a urokliwe akweny natura rozmieściła na wysokości od 149 do 216 metrów nad poziomem morza. Łatwo zatem możemy sobie wyobrazić, że gdyby nie istniały zapory morenowe, zalesienia i wysoko położone łąki, wody jezior szybko spłynęłyby do morza. Na szczęście tak się nie stało i możemy cieszyć się wspaniałymi widokami rynnowych akwenów, poprzetykanych wzgórzami, z których spływają niewielkie rzeki: Radunia, Reda, Łeba, Motława, Wierzyca, Słupia i Łupawa. W okolicach Miastka zaczyna także swój bieg Brda, która po drodze rozrasta się do sporych rozmiarów i dopiero w Bydgoszczy (konkretnie w dzielnicy Łęgnowo) wpada do Wisły. Nie trzeba chyba przekonywać, że tereny Kaszub są rajem dla wędkarzy i rybaków, którzy od wieków ciągnęli sieci z jezior, czasem wykorzystując do tego mocarne konie holenderskie. Niezwykle interesujący jest też świat pojezierskiej przyrody, zarówno w zakresie ichtiologii, jak i ornitologii i szerszej zoologii, a zajęcie znajdzie tutaj i rozpromieni się też botanik, biolog i badacz środowiska naturalnego. Stając na wyniosłych wzgórzach i mając przed sobą granatowe soczewki jezior, czułem się znakomicie i przypominała mi się moja młodzieńcza piesza wyprawa wzdłuż jezior mazurskich, z Rucianego-Nidy, poprzez Mikołajki i Ryn, aż do Giżycka i Węgorzewa. Planowane obejście jeziora Śniardwy okazało się wtedy niemożliwe, ale i tak przedsięwzięcie było wielkim sukcesem i przyczyniło się do rozszerzenia moich zainteresowań naturalistycznych. Teraz, będąc na Pojezierzu Kartuskim z uwagą przyglądałem się ptakom i zwierzętom leśnym, a podczas wędrówki na najwyższy szczyt tych ziem, zauważyłem, że w liściastych lasach dominują buki, dęby, graby pospolite, lipy drobnolistne, olchy, czasem jesiony wyniosłe i jawory, a z drzew iglastych – sosny zwyczajne i nasadzane przez ludzi świerki pospolite. Droga na Wieżycę (328 metrów n.p.m.) była wspaniałym zwieńczeniem wyprawy kaszubskiej, a wejście na wyniosłą wieżę widokową, lekko chwiejącą się na wietrze, otworzyło przede mną magiczną przestrzeń krajobrazową. Trudno się dziwić, że przez wieki tyle armii próbowało skolonizować te ziemie i wykorzenić rdzenny lud, który oparł się wszystkim nawałom. Widać to na każdym kroku, w miastach, miasteczkach i wsiach, a nade wszystko słychać, za sprawą integralnego i jakże interesującego języka kaszubskiego, pojawiającego się także na drogowych tablicach informacyjnych i w miejscach użyteczności publicznej.

Nie obyło się też bez wyprawy nad morze
Jeziora – naturalne bogactwo Kaszub
Sielskość kaszubskiego krajobrazu
Drzewa porastające wzgórza
I jeszcze jedno spojrzenie z Kaszubskiej Wieży Widokowej

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: