DZIWONIA

Samiec dziwonii – Wikipedia

Nie ulega wątpliwości, że w krajach tropikalnych pięknie ubarwione ptaki pojawiają się w naturze częściej niż w chłodnych krainach. W Polsce możemy ledwie przez kilka miesięcy obserwować tak urodziwych mieszkańców przestworzy jak wilga, kraska, żołna, dudek, zimorodek, czasem zaskoczy nas swoim ubarwieniem zięba, kowalik, szczygieł, ale i tak większość naszej awifauny jest dość uboga w kolory. Próżno szukać u nas tak pięknych ptaków jak tanagra, kardynał, ara hiacyntowa, purpurek złotobrzuchy, rajskie ptaki, kolibry, kwezal herbowy, żeby wymienić tylko te, które natychmiast przychodzą na myśl. Sytuację ratują czasem skrzydlaki zalatujące, takie jak mandarynka, jer, gil czy jemiołuszka, ale i tak ilościowo przegrywają one w lasach, parkach i ogrodach z gawronami, kawkami, kosami, wróblami, srokami itp. Spośród jaskrawo barwnych polskich ptaków warto przywołać dziwonię zwyczajną (Erythrina erythrina) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae). W sezonie lęgowym zamieszkuje on Eurazję, głównie w jej środkowej części – od Półwyspu Skandynawskiego po Kamczatkę, a zimuje w południowej Azji – od Iranu, przez Indochiny, aż po południowo-wschodnie Chiny. W Polsce jest to nieliczny ptak lęgowy, a w dolinach dużych rzek i na wybrzeżu, średnio liczny.  Upodobał sobie przestrzeń przy zbiornikach wodnych: rzekach, jeziorach, a nawet stawach hodowlanych, gdzie sporo jest owadów. Przylatuje do nas w maju, a opuszcza Polskę na przełomie sierpnia i września, lecąc ku południowej Azji, a nie jak większość naszych ptaków do Afryki. Samiec dziwonii znacznie różni się od samicy, a jego znakiem charakterystycznym jest szkarłat na piersiach i głowie. Jego dziób jest dość duży, a sylwetka dość krępa, choć czasami – przy opuszczonym ogonie – sprawia wrażenie wydłużonej.  Spód upierzenia ma blado-biały, a na piórach wyraziste są akcenty czerwieni i różu. Samica jest buro-oliwkowa, brązowawa i szara, także z ledwo widocznymi drobinkami czerwieni.  Wiosną słychać w koronach drzew i w krzewach charakterystyczny śpiew tych ptaków, nieco przypominający odgłosy wydawane przez ziębę lub ortolana (bez melodyjnej końcówki). Ornitolodzy wielokrotnie podkreślali, że spotkanie z dziwonią należy do najwspanialszych zdarzeń tego typu, a szkarłat ubarwienia daje niezwykłe efekty wizualne, szczególnie, gdy ptak obserwowany jest na tle młodych liści i pąków drzew. Choć obserwacje tego typu są rzadkością, łatwo możemy sobie wyobrazić jak pięknie muszą prezentować się na drzewach dziwonie, gdy gotują się do odlotu z naszego kraju.     

Samiec dziwonii – Foto Artur Buczkowski
Samiec
Samica dziwonii

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: